اما مثه که خوشیش به ما نیومده :(

آقاجون از اون پیرمردایی بود که بیشتر وقتا دختراش و پسراش از دست کاراش و رفتاراش، به خصوص غرغراش به ستوه می اومدن.

چونکه از دست و پا افتاده بود ازدیگران توقع داشت کاراشو انجام بدن و مراقبش باشن با اینهمه کلی هم پشت سر بقیه حرف می زد، این وسطم پسر و داماد و دختر و نوه ... زیاد فرقی نمی کرد. خدا بیامرز همیشه از تنهایی و بی همزبونی گله مند بود اما طاقت حضور مهمون رو هم نداشت ...

 من اما برعکس دیگران از دست کاراش فقط خنده ام می گرفت !!! هیچ وقت اون بعد از ظهر گرم تابستون از خاطرم نمی ره که با چند تا بیسکوییت و کلوچه رفتم خونشون. انتظار داشتم با دیدن کلوچه ها خوشحال شه اما با بی تفاوتی خاصی گفت :" کاش به جای اینا یه پاکت پرتقال می گرفتی" !! و من بهت زده فکر می کردم از کجا می شه وسط تابستون پرتقال پیدا کرد؟!

پ.ن: گهگاهی دلم هواش رو می کنه!