صبح سپید

whitemorning — Sun, 27 Dec 2009 13:24:18 GMT

تا سر به بدن باشد ، این جامه کفن باشد ...

whitemorning — Sat, 29 Aug 2009 18:50:04 GMT

پاییز در راه است، دلم را بهاری کن ...

whitemorning — Sun, 14 Jun 2009 10:28:18 GMT

سبز سبزم، ريشه دارم ...

whitemorning — Wed, 06 May 2009 11:50:18 GMT

چه آسان حق و ناحق شدن ها را به نظاره نشسته ایم!

whitemorning — Sat, 11 Apr 2009 10:47:18 GMT

سومین بار است که این کتاب را می خوانم و می دانم آخرین بار هم نخواهد بود. به گمانم باید حفظش کنم تا رنج خواندن را بر خودم هموار کنم!

اینک تنها چها روز مانده بود تا دوباره به همان شهرک برسد. هم زمان هم هیجان زده و هم مردد بود: شاید دخترک دیگر او را از یاد برده بود. چون چوپان های بسیاری برای فروختن پشم به آن جا می رفتند.

به گوسفندهایش گفت: «مهم نیست. من هم دخترهای دیگری را در شهرهای دیگری می شناسم».

اما ته دلش می دانست مهم است؛ و چوپان ها نیز مانند دریانوردها و خرده فروش های دوره گرد، همواره شهری را می شناسند که در آن کسی زندگی می کند که می تواند کاری کند تا رنج تنها سفر کردن در جهان را از یاد ببرند.

کیمیاگر، پائولو کوئلیو

whitemorning — Sat, 21 Mar 2009 12:48:18 GMT

و بهاری دیگر و آغازی دیگر ...

whitemorning — Mon, 16 Mar 2009 20:00:18 GMT

دلت را نبخش بفروش!

whitemorning — Fri, 27 Feb 2009 17:01:18 GMT

دلت که بگیره دیگه گرفته! هیچ کاریش هم نمی شود کرد... مهم نیست چه کسی یا چه چیزی آزردت کرده و کل قضیه چی بوده... فقط باید یه نفس عمیق بکشی و بذار جریان زندگی مثه همیشه ادامه پیدا کنه !!!

whitemorning — Mon, 09 Feb 2009 15:21:18 GMT

چشمانم را که می بندم 7و 8 ساله می شوم و پا می گذارم وسط تابستان های داغ حیاطی پر ازگل های نسترن و یاس، با درخت های گیلاس، آلو و گوجه سبز... و مزه ی گیلاس و زردآلو می آید زیر زبانم... محمد شیشه ی آب را روی سرم خالی می کند و من تلاش می کنم تا با شلنگ آب خیسش کنم!

چشمانم را باز می کنم و نگاهم می افتد روی برگه های بچه ها که دور برم پخش شده است: موضوع انشايشان در مورد خانه ی روياييشان است و همه خانه های لوكس و مجللی كه آرزويش را دارند، توصيف كرده اند. اما خانه ی رويايی من نه پنت هاوس است و نه خانه ايی 2000 متری و مجلل؛ خيلی هم با بقيه ی خانه ها فرقی ندارد! می شود گفت كه كلنگی هم است...

دوباره چشمانم را می بندم... شبی است صاف و پر ستاره. همه توی ایوان، دور سفره نشسته اند: آقاجان خاطره تعریف می کند، مامان بزرگ غذا تعارف می کند و من به آسمان خدا چشم می دوزم...

خانه ی رويايی من خانه ا ی پر از چنين خاطرات رنگانگ و به ياد ماندنی است: عروسك هايم، اسباب بازی هايم، كتاب هايم، و دوستانم... خانه ای که بخشی از هستی من است...

whitemorning — Wed, 04 Feb 2009 05:31:54 GMT

بعضی ها خوش به دنیا می آیند و بعضی ها ناخوش.

هدایت